ΓΙΑΤΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ BLOG;

Γιατί ξεκίνησα το δικό μου blog;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που όντως εξακολουθεί να με απασχολεί. Η ιδέα της δημιουργίας του δεν είναι τωρινή... Άλλωστε κι εγώ δεν είμαι τωρινός στην εκπαίδευση. Προχωράω ολοταχώς στα τριάντα χρόνια ενεργούς υπηρεσίας -υγεία να 'χουμε- και χαίρομαι που ακόμα διατηρώ την ιδιότητα του δασκάλου της τάξης, κάτι που αγωνίζομαι να μη χάσω. 

Τα τελευταία χρόνια ένα από τα trend στην εκπαίδευση είναι η δημιουργικότητα, μια μόδα που φοριέται πολύ. Συνδυάζεται με την καινοτομία, την πρωτοτυπία, την ψηφιακή τεχνολογία, την τέχνη, τις STEM δράσεις κ.ά. Τα μηνύματα εφαρμογής της είναι πολυάριθμα και από όλες τις κατευθύνσεις... Ωστόσο συχνά αντιλαμβάνομαι ότι εισάγεται άκριτα και με τρόπο επιφανειακό ή αναμασημένο, όπως πολλές σύγχρονες τάσεις... 

Ωστόσο ένας ρόλος που δε μου αρέσει καθόλου είναι αυτός του κήνσορα. Μακριά από εμένα οι ψόγοι και οι κατηγορίες. Ας κάνει ο καθένας αυτό που νομίζει, αρκεί να υπάρχουν επιλογές. Γι' αυτό προτίμησα να εκθέσω το δικό μου αφήγημα σχετικά με τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, επιλέγοντας μια bottom-up προσέγγιση και με φίλτρο την εμπειρία και την όποια επιστημοσύνη διαθέτω.  

Κι επειδή μεσολαβεί ο «δαίμων εαυτού» σε ό,τι κάνουμε, ευελπιστώ να μη μ' εμποδίσει να πάω ένα βήμα παραπέρα σε πιο προσωπικές εκμυστηρεύσεις. Εξάλλου, όπως συνηθίζω να λέω, διδάσκουμε αυτό που είμαστε και όχι αυτό που ξέρουμε (μόνο). 

Αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή το 1990, με το που αποφοίτησα. Από τότε χρησιμοποιώ τις ψηφιακές τεχνολογίες στη δουλειά μου ανελλιπώς. Έπρεπε να περάσουν πάνω από 30 χρόνια για να λάβω την κρατική πιστοποίηση... Πλέον έχω και τα τυπικά προσόντα, λοιπόν. Ίσως γι' αυτό επέλεξα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όντας πιστοποιημένος. Με τη βούλα, που λένε, αν και μ' άρεσε πιο πολύ η παρανομία μου...

Εύχομαι να βρείτε ενδιαφέροντα τα γραφόμενά μου.

Κώστας Μανωλάκης,

Δεκέμβριος 2021