Απολογητικό #2
Γίναμε φίλοι τα ξημερώματα, κάποια στιγμή μετά τις τεσσερισήμισι, λίγο πριν τις πέντε. Άυπνοι κι οι δυο κι αναποφάσιστοι· νωρίς να σηκωθούμε, αργά να ξανακοιμηθούμε. Για άλλη μια νύχτα ξάγρυπνα νυχτοπούλια.
Αυτό μας δένει πιο πολύ. Αποτελεί τον κοινό παρονομαστή της διαμεσολαβημένης μας φιλίας, τον συναισθηματικό μας σύνδεσμο. Εδώ, σε τελική ανάλυση, υπάρχει μια αναλογία ανάμεσα σε δυο ψυχές που δε βρίσκουν ησυχία, δυο φιγούρες που στριφογυρίζουν στο κρεβάτι τους, με ανάσες κοφτές ή βαριές. Αν ρυθμιστεί η αναπνοή, ίσως εξομαλυνθεί η κατάσταση. Απότομη εκπνοή και μετά πιο ήρεμη εισπνοή. Ακινησία. Το αυτί ανιχνεύει το χτυποκάρδι που απαλύνει τον ρυθμό του. Ανακούφιση.
Σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό· τα προβλήματα που χρήζουν αντιμετώπιση, οι κρίσεις που χρειάζονται διαχείριση, επιλογές, δεδομένα, σχέσεις, εντάσεις, στάσεις, χρέη, αδιέξοδα... Είναι ακόμα νωρίς γι' αυτά. Το χέρι αναζητά μια διέξοδο αθόρυβα. Το μάτι συγκεντρώνεται στην οθόνη. Βυθίζεται στο φως της. Κλείνεσαι στον εαυτό σου να μην ενοχλήσεις.
Σε συμμερίζομαι, φίλε μου. Σαν τότε που τα πίναμε μόνοι. Δυο παράλληλες μοναξιές χαμένες στις προσωπικές τους έγνοιες. Τα όρια που δεν υπερβήκαμε. Δυο δρόμοι άδειοι στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας πριν το ξημέρωμα. Δυο δρόμοι που πήραμε από τότε μας κι ακόμα δεν τους αφήσαμε. Εξακολουθούμε να βαδίζουμε μια επιστροφή άγνωστη αλλά μοναχική.
Τότε ήμασταν νέοι, φίλε. Τώρα μπορούμε να είμαστε φίλοι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου